Een winterse mini-trip over het Pieterpad

‘Waar ga je nu weer heen?’ vraagt mijn collega van de afdeling Reisbescheiden. En eerlijk gezegd is dat precies wat ik graag hoor. Op vakantie gaan is mijn nummer 1 hobby. Kort of lang, ver weg of dichtbij — het maakt me allemaal niet uit, als het maar vaak is. Wat een geluk dat ik bij Eigen-Wijze Reizen werk. Van je hobby je werk maken.

Dat ik graag op vakantie ga is een gegeven, maar dat ik op vakantie ook veel wandel is inmiddels een vaststaand feit. En om dat jaar goed te beginnen, trappen we 2026 af met een mini-trip. Op 2 januari stappen we de trein in voor een wandelweekend. Vanwege het beperkte daglicht kiezen we voor een bestemming dichtbij huis. Het worden twee etappes van het Pieterpad — toevallig net die etappes die vaak worden omschreven als ‘misschien wel de mooiste’.

Ommen-Hellendoorn

Onze startplaats is Ommen, logistiek ideaal te bereiken met de trein. Normaal gesproken verzorgen we bij Eigen- Wijze Reizen het bagagevervoer, maar vanwege het laagseizoen en onze lichte bepakking halen we dit keer de trekkingrugzakken van zolder. De weersvoorspelling is al dagen onstuimig: veel neerslag en koud. En wanneer we ’s ochtends wakker worden, ligt er daadwerkelijk sneeuw. Dat belooft wat.

Rond half elf komen we aan op station Ommen. Het beginpunt van de etappe ligt praktisch naast het station, ideaal. Na een korte sanitaire stop bij Hotel Paping gaan we van start. Via een nette woonwijk verlaten we Ommen en staan we vrijwel direct in het bos. Wat een heerlijk begin. We zijn verrast door het hoogteverschil dat we al meteen voorgeschoteld krijgen — dat hadden we pas later verwacht. Intussen begint het opnieuw te sneeuwen en de kou is voelbaar. Gelukkig zijn we goed voorbereid. Laagjes dragen en koud starten blijft toch echt de beste strategie.

Sneeuwstorm op de Lemelerberg

We lopen verder door het Vechtdal en zetten koers richting de Lemelerberg. ’s Ochtends grap ik nog dat we misschien gaan langlaufen, maar eenmaal boven ligt er inderdaad een flinke laag sneeuw. De wind is stevig en bovenop de ‘berg’ voelt het alsof we midden in een sneeuwstorm staan. Indrukwekkend, en het uitzicht is schitterend. We kunnen ons goed voorstellen dat dit natuurgebied in de zomer, met bloeiende heide, misschien nóg mooier is.

Na ongeveer acht kilometer bereiken we onze pauzeplek: Theehuis De Lemelerberg. Een plek waar we eerder al eens stopten. Het gezellige boscafé ademt sfeer en is perfect om even op te warmen. Na een stevige lunch trekken we de sneeuw weer in en vervolgen onze weg richting Hellendoorn. Ik had gelezen dat dit deel van de etappe minder spannend zou zijn, maar het valt ons alles mee. Misschien door de winterse omstandigheden, misschien door lage verwachtingen — we genieten in ieder geval volop.

De etappe is met zo’n tweeëntwintig kilometer behoorlijk lang en onderweg worden we regelmatig herinnerd aan het feit dat we het Pieterpad volgen. Niet alleen door de uitstekende bewegwijzering, maar ook door stenen en hekjes waarop staat aangegeven hoe ver Pieterburen en de Sint-Pietersberg nog zijn. De conclusie: ver.

Verwennerij bij Hotel de Uitkijk

We komen nauwelijks andere wandelaars tegen en zetten letterlijk de eerste voetstappen in de sneeuw. Wanneer Hellendoorn eindelijk aan de horizon verschijnt, zijn we opgelucht.

We hebben het ruim voor het donker gehaald, maar de benen beginnen zich wel te laten voelen. We overnachten op Landgoed De Uitkijk. Het hotel is prachtig gelegen en we worden bijzonder vriendelijk ontvangen. De kamer is luxe, met een heerlijke boxspring, een douche met indrukwekkende waterdruk en zelfs een bidet. Ook culinair zit je hier goed: het restaurant heeft een Bib Gourmand-vermelding in de Michelin Gids.

Na een rustige nacht — het hotel ligt midden in het bos — schuiven we aan bij het ontbijt. De dames van de ontbijtservice zijn ontzettend vriendelijk en vrolijk. We mogen kiezen hoe we ons eitje willen en genieten daarnaast van een uitgebreid buffet met versgebakken knapperig brood, fruit en ontbijtgranen. Wat een feest. Voor onderweg krijgen we zelfs nog een stuk suikerbrood mee.

Buiten is het ondertussen rustig blijven doorsneeuwen; er ligt zeker zo’n zeven centimeter verse sneeuw. Bij vertrek knispert het onder onze schoenen en beginnen we met goede moed aan de tweede etappe: van Hellendoorn naar Holten, zo’n vijftien kilometer met de nodige hoogtemeters. De benen voelen wat stram, hier en daar een pijntje. Het bewijst maar weer: wie gaat wandelen of fietsen, doet er goed aan zich goed voor te bereiden.

De zwarte piste van de Holterberg

Deze etappe voert ons over de Sallandse Heuvelrug, een prachtig natuurgebied dat bekendstaat om zijn heuvels en heide. Dit keer ligt alles onder een dik pak sneeuw, wat het landschap een heel eigen charme geeft. Na enkele kilometers passeren we Schaapskooi Twilhaar. In het hoogseizoen kun je hier terecht voor koffie of thee; als het open was geweest, waren we hier zeker gestopt.

Het duurt even voordat we het bos weer verlaten, maar eenmaal op de open vlakte is het weer onstuimig. Bovenop de Holterberg striemt de sneeuw in ons gezicht. Het voelt intens, maar ook als een enorm cadeau om dit mee te mogen maken. Kilometerslang dwalen we over de vlakte totdat we de bomengrens weer bereiken. Dan weten we: het einde is in zicht. Hotel Hoog Holten ligt pal aan de Sallandse Heuvelrug en is nog volledig in kerstsfeer. Helaas moeten we door naar het station om de trein te halen. Het station van Holten ligt gunstig; zodra je het bos uitloopt, sta je er vrijwel direct.

Begin december was ik nog stikjaloers op mijn collega Routeverkenner, die onze winterwandelvakantie in de Dolomieten mocht uitzetten. Maar na dit weekend ben ik volledig aan mijn trekken gekomen. Wat een unicum om dit mee te maken. Ondanks dat we maar twee dagen weg waren, voelde het als een volwaardige vakantie. De natuurgebieden zijn prachtig en de hotels zo aangenaam dat je ’s ochtends bijna niet wilt vertrekken.

Dus: ben je op zoek naar een vakantie in eigen land, maar wil je toch het gevoel hebben dat je echt weg bent geweest? Loop dan eens een paar etappes van het Pieterpad. Omdat je van A naar B wandelt, zie je ongelooflijk veel. Een absolute aanrader.